Charles I

💡 The role was created in the reign of King Charles I, granted by the sovereign to a musician who adds to the musical life of the UK and the Commonwealth.

این مقام در زمان سلطنت شاه چارلز اول ایجاد شد و توسط پادشاه به موسیقیدانی اعطا می‌شد که به حیات موسیقی بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع می‌افزود.

💡 Painters immortalized Charles I with unwavering poise; history remembers axes and arguments.

نقاشان، چارلز اول را با متانت تزلزل‌ناپذیر جاودانه کردند؛ تاریخ، تبرها و مشاجرات را به خاطر دارد.

💡 It was abolished in 1649, following the execution of King Charles I, by a law that declared it “useless and dangerous to the people of England”.

این رسم در سال ۱۶۴۹، پس از اعدام شاه چارلز اول، با قانونی که آن را «بی‌فایده و برای مردم انگلستان خطرناک» اعلام می‌کرد، لغو شد.

💡 The trial of Charles I reframed sovereignty, pamphlets multiplying like rabbits with quills.

محاکمه چارلز اول، حاکمیت را از نو تعریف کرد، و جزوه‌ها مثل خرگوش‌هایی که تیغ‌هایشان را تیز می‌کنند، تکثیر شدند.

💡 Debates about Charles I still ignite classrooms, where legitimacy meets logistics.

بحث‌ها درباره چارلز اول هنوز هم کلاس‌های درس را به خود مشغول می‌کند، جایی که مشروعیت با تدارکات و پشتیبانی تلاقی می‌کند.

💡 Then, in 1629, the ill-fated Charles I gave it to Sir Frances Crane to settle a debt.

سپس، در سال ۱۶۲۹، چارلز اولِ نگون‌بخت آن را برای تسویه بدهی به سر فرانسیس کرین داد.