celloidin

💡 We compared celloidin sections with paraffin, admiring crisp nerves that refused to collapse under impatient microtome blades.

ما برش‌های سلولوئیدین را با پارافین مقایسه کردیم و عصب‌های تردی را که زیر تیغ‌های بی‌تاب میکروتوم از بین نمی‌رفتند، تحسین کردیم.

💡 Histologists once embedded tissues in celloidin, a slow, careful method that preserved fragile structures with museum-worthy fidelity.

بافت‌شناسان زمانی بافت‌ها را در سلولوئیدین جاسازی می‌کردند، روشی آهسته و دقیق که ساختارهای شکننده را با دقتی در حد موزه حفظ می‌کرد.

💡 Many of the samples fixed in celloidin also float in a liquid preservative that is probably formaldehyde or alcohol.

بسیاری از نمونه‌های تثبیت‌شده در سلوئیدین، در یک ماده نگهدارنده مایع که احتمالاً فرمالدئید یا الکل است نیز شناور هستند.

💡 By the 1970s most researchers switched to paraffin wax because celloidin's flammability makes it somewhat dangerous to work with.

تا دهه ۱۹۷۰، بیشتر محققان به موم پارافین روی آوردند، زیرا اشتعال‌پذیری سلولوئیدین، کار با آن را تا حدودی خطرناک می‌کرد.

💡 Using celloidin today feels like letterpress printing: outdated, time-consuming, but sometimes radiantly superior.

استفاده از سلوئیدین امروزه مانند چاپ لترپرس است: منسوخ، زمان‌بر، اما گاهی اوقات به طرز چشمگیری برتر.

💡 All diffusible substances circulating in the blood pass through the intervening layer of celloidin.

تمام مواد منتشر شونده در خون از لایه میانی سلوئیدین عبور می‌کنند.