Cavalier poets

💡 “Think of all those 17th-century cavalier poets who had no interest in publishing their work — it didn’t occur to them either.”

«به تمام آن شاعران شوالیه‌گر قرن هفدهم فکر کنید که هیچ علاقه‌ای به انتشار آثارشان نداشتند - به ذهنشان هم خطور نمی‌کرد.»

💡 Something of the same can be seen in many of the cavalier poets.

چیزی شبیه به این را می‌توان در بسیاری از شاعران سواره نظام دید.

💡 Teachers pair metaphysicals with Cavalier poets, staging a debate between knotty conceits and sparkling gallantry.

معلمان، مفاهیم متافیزیکی را با شاعران شوالیه‌گر جفت می‌کنند و مناظره‌ای میان غرورهای پیچیده و شجاعت درخشان ترتیب می‌دهند.

💡 His verse, while sometimes strained and over-decorated, is chastely designed, rich and, like that of the Cavalier poets of the seventeenth century, mystically devotional.

اشعار او، اگرچه گاهی اوقات پیچیده و بیش از حد تزئین شده است، اما با ظرافت و خلوص طراحی شده، غنی و مانند اشعار شاعران کاوالیر قرن هفدهم، از نظر عرفانی و عبادی است.

💡 The Cavalier poets celebrated wit, loyalty, and pleasure, their polished couplets courting readers with urbane shrugging.

شاعران کاوالیر شوخ‌طبعی، وفاداری و لذت را می‌ستودند و ابیات شیوایشان با بی‌اعتنایی مؤدبانه خوانندگان را به خود جذب می‌کرد.

💡 An anthology of Cavalier poets reminded us brevity can still carry duty and delight in equal, memorable measures.

گلچینی از شاعران کاوالیر به ما یادآوری کرد که ایجاز همچنان می‌تواند وظیفه و لذت را به یک اندازه و به یاد ماندنی به همراه داشته باشد.