catastrophism

💡 Climate catastrophism and its vendetta against fossil fuels represent nothing short of civilizational suicide -- and China knows it.

فاجعه‌گرایی اقلیمی و انتقام‌جویی آن علیه سوخت‌های فسیلی چیزی کمتر از خودکشی تمدنی نیست -- و چین این را می‌داند.

💡 Debates over catastrophism sharpened methods, pushing stratigraphers toward better dating and correlation.

بحث‌ها بر سر فاجعه‌گرایی، روش‌ها را دقیق‌تر کرد و چینه‌شناسان را به سمت تاریخ‌گذاری و همبستگی بهتر سوق داد.

💡 Asteroid impacts reintroduced measured catastrophism to mainstream science, no longer dismissed as melodrama.

برخورد سیارک‌ها، فاجعه‌گراییِ سنجیده را دوباره به علمِ جریان اصلی وارد کرد، و دیگر آن را به عنوان ملودرام نادیده نگرفت.

💡 "Lots of people are using this kind of catastrophism to argue that there's no point in reducing emissions," he says.

او می‌گوید: «بسیاری از مردم از این نوع فاجعه‌گرایی استفاده می‌کنند تا استدلال کنند که هیچ فایده‌ای در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای وجود ندارد.»

💡 His goal is to steer climate debate between what he considers equally unproductive extremes of “catastrophism” and “techno-optimism.”

هدف او هدایت بحث‌های اقلیمی بین دو حد افراطی و بی‌فایده «فاجعه‌گرایی» و «خوش‌بینی به فناوری» است.

💡 Early catastrophism argued abrupt events shaped geology; modern synthesis balances catastrophes with relentless, gradual processes.

فاجعه‌گرایی اولیه استدلال می‌کرد که رویدادهای ناگهانی، زمین‌شناسی را شکل می‌دهند؛ سنتز مدرن، فجایع را با فرآیندهای تدریجی و بی‌وقفه متعادل می‌کند.