carriage dog

💡 The carriage dog trotted confidently beside wheels, a spotted shadow trained to guard cargo and clear paths through crowded streets.

سگ کالسکه با اعتماد به نفس کنار چرخ‌ها یورتمه می‌رفت، سایه‌ای خالدار که برای محافظت از بار و باز کردن راه در خیابان‌های شلوغ آموزش دیده بود.

💡 An unaccompanied post chaise, deplorable in life, because unknown in art, and the expression "carriage dog" came into use for the first time.

یک کالسکه پست بدون همراه، که در زندگی اسفناک بود، زیرا در هنر ناشناخته بود، و عبارت «سگ کالسکه» برای اولین بار مورد استفاده قرار گرفت.

💡 Trainers explained how a carriage dog learns road etiquette, listening for subtle reins and the rhythm of hooves.

مربیان توضیح دادند که چگونه یک سگ کالسکه‌ای با گوش دادن به افسارهای ظریف و ریتم سم‌ها، آداب معاشرت جاده‌ای را یاد می‌گیرد.

💡 Paintings show the carriage dog as companion and sentinel, elegance harnessed to practical, city-bred teamwork.

نقاشی‌ها، سگ کالسکه‌ای را به عنوان همراه و نگهبان نشان می‌دهند، ظرافتی که با کار گروهی عملی و پرورش‌یافته در شهر آمیخته شده است.

💡 Yen translated rapidly, scurrying along behind his sentences like a carriage dog beneath an axletree.

ین به سرعت ترجمه می‌کرد و مثل سگ کالسکه‌ای که زیر درختِ ارابه می‌رود، پشت جملاتش می‌دوید.