C major

💡 “Bach’s Violin Sonata No. 3 in C major,” he sighed, chuckling at the irony of how being the best bluegrass fiddler brought him back to the classical violin he’d quit.

او آهی کشید و با خنده گفت: «سونات ویولن شماره ۳ باخ در دو ماژور.» این کنایه را به خود گرفت که چطور بهترین نوازنده ویولن بلوگرس بودن، او را به ویولن کلاسیکی که کنار گذاشته بود، بازگرداند.

💡 The WTC, as it’s often affectionately abbreviated, is a two-volume set of preludes and fugues written in each of the 24 musical keys, rising two-by-two through each of them, from C major to B minor.

«مرکز تجارت جهانی»، همانطور که اغلب به طور خلاصه نوشته می‌شود، مجموعه‌ای دو جلدی از پرلودها و فوگ‌ها است که در هر یک از ۲۴ گام موسیقی نوشته شده‌اند و دو به دو از هر یک از آنها، از دو ماژور به دو مینور، بالا می‌روند.

💡 The relentless C major hammering of its finale evoked not triumph or freedom, Gielen wrote, but “affirmation without contradiction, and with it the trampling of any opposition, imperial terror.”

ژیلن نوشت، کوبش بی‌وقفه دو ماژور در بخش پایانی آن، نه پیروزی یا آزادی را تداعی می‌کرد، بلکه «تأکیدی بدون تناقض، و همراه با آن، پایمال کردن هرگونه مخالفت، یعنی وحشت امپراتوری» بود.

💡 To humans, consonant music generally sounds pleasant and smooth—think a C major chord—whereas dissonance tends to sound jarring and uncomfortable, such as the score from Alfred Hitchcock’s Psycho.

برای انسان‌ها، موسیقی‌های همخوان عموماً دلنشین و روان به نظر می‌رسند - مثلاً آکورد دو ماژور را در نظر بگیرید - در حالی که موسیقی‌های ناهمخوان معمولاً گوش‌خراش و ناراحت‌کننده به نظر می‌رسند، مانند موسیقی فیلم روانی اثر آلفرد هیچکاک.

💡 In a C major chord, for example, that would be any C naturals, E naturals, and G naturals.

برای مثال، در آکورد دو ماژور، این می‌تواند شامل هر آکورد طبیعی دو، می طبیعی می و سل طبیعی باشد.