Bushism

💡 A single Bushism dominated headlines for days, overshadowing policy details and illustrating how media attention rewards memorable gaffes over nuanced governance.

یک بوشیسم به تنهایی برای چند روز تیتر اول اخبار بود، جزئیات سیاست را تحت الشعاع قرار داد و نشان داد که چگونه توجه رسانه‌ها به گاف‌های به یاد ماندنی به جای حکومت‌داری ظریف پاداش می‌دهد.

💡 To the friendly audience at the Bush Center, the Iraq-Ukraine mix-up landed as a Bushism par excellence, a harmless and endearing slip-up.

برای حضار صمیمی در مرکز بوش، خلط موضوع عراق و اوکراین به عنوان یک بوشیسم تمام‌عیار، یک اشتباه بی‌ضرر و دوست‌داشتنی، تلقی شد.

💡 By 2016, Bushism would be essentially repudiated in the Republican Party by Donald Trump.

تا سال ۲۰۱۶، بوشیسم اساساً توسط دونالد ترامپ در حزب جمهوری‌خواه رد می‌شد.

💡 Linguists cataloged each Bushism to study spontaneous speech errors, comparing frequency, context, and public reception across multiple press conferences.

زبان‌شناسان هر بوشیسم را فهرست‌بندی کردند تا خطاهای گفتاری خودجوش را مطالعه کنند و فراوانی، زمینه و پذیرش عمومی را در چندین کنفرانس مطبوعاتی مقایسه کنند.

💡 The columnist dissected a recent Bushism, showing how verbal slips can humanize politicians while simultaneously fueling late-night comedy and partisan outrage.

این ستون‌نویس به تشریح بوشیسم اخیر پرداخت و نشان داد که چگونه لغزش‌های کلامی می‌تواند سیاستمداران را انسانی جلوه دهد و همزمان به کمدی‌های آخر شب و خشم حزبی دامن بزند.

💡 Last year, Bush appeared on “Jimmy Kimmel Live” to take a quiz, “Bushism or Not?” based on videos of his famous gaffes.

سال گذشته، بوش در برنامه «جیمی کیمل لایو» حاضر شد تا در مسابقه‌ای با عنوان «بوشیسم یا نه؟» که بر اساس ویدیوهایی از گاف‌های معروفش ساخته شده بود، شرکت کند.