bonism

💡 Critics accuse rosy narratives of bonism, the belief that people are inherently good, even when evidence suggests systems nudge otherwise.

منتقدان، روایت‌های خوش‌بینانه را به «خیرخواهی» متهم می‌کنند، باوری که می‌گوید انسان‌ها ذاتاً خوب هستند، حتی زمانی که شواهد نشان می‌دهد سیستم‌ها خلاف این را نشان می‌دهند.

💡 The essay rejected pure bonism, arguing for accountability structures that support good intentions without naivety.

این مقاله، خیرخواهی محض را رد کرد و از ساختارهای پاسخگویی که از نیات خیر بدون ساده‌لوحی حمایت می‌کنند، دفاع کرد.

💡 In ethics seminars, bonism collides with realism, prompting better policies that assume virtue yet plan for failure modes.

در سمینارهای اخلاق، اخلاق‌گرایی با واقع‌گرایی در تضاد است و سیاست‌های بهتری را مطرح می‌کند که فضیلت را در نظر می‌گیرند اما برای حالت‌های شکست برنامه‌ریزی می‌کنند.