bonbonnière

💡 The museum exhibited a porcelain bonbonnière shaped like a peach, exquisite enough to make sugar feel aristocratic.

موزه یک شیرینی چینی به شکل هلو را به نمایش گذاشته بود، آنقدر نفیس که با دیدن شکر حس اشرافی بودن به آدم دست می‌داد.

💡 Her grandmother’s silver bonbonnière appeared every holiday, clinking softly as cousins negotiated truce terms over peppermint spoils.

هر تعطیلات، شیرینی نقره‌ای مادربزرگش ظاهر می‌شد و وقتی پسرعموها بر سر غنیمت‌های نعناعی بر سر شرایط آتش‌بس مذاکره می‌کردند، صدای آرامی از خود به جا می‌گذاشت.

💡 “I just love their story,” said Happy David, who manages the Instagram accounts of La Bonbonniere and Casa Magazines, a Manhattan newsstand for which she has also commissioned the brothers’ work.

هپی دیوید، که حساب‌های اینستاگرام La Bonbonniere و Casa Magazines، یک کیوسک روزنامه‌فروشی در منهتن که کارهای برادران را برای آن سفارش داده است، مدیریت می‌کند، گفت: «من عاشق داستان آنها هستم.»

💡 On Saturday and Sunday mornings, nearby residents gather at the store for their morning paper and a coffee from La Bonbonniere, the cash-only diner down the block.

صبح‌های شنبه و یکشنبه، ساکنان اطراف برای خواندن روزنامه صبح و نوشیدن قهوه از رستوران «لا بونبونیر»، رستورانی که فقط پول نقد می‌دهد و در همان نزدیکی است، در فروشگاه جمع می‌شوند.

💡 Each guest received a tiny bonbonnière, ribboned and gleaming, hiding almonds that promised prosperity and—more importantly—midnight snacks.

هر مهمان یک شیرینی کوچک روبان‌دار و براق دریافت می‌کرد که بادام‌هایی در آن پنهان شده بود که نویدبخش رفاه و - مهم‌تر از آن - میان وعده‌های نیمه‌شب بود.

💡 “They have a special touch, so nice and colorful,” said Marina Cortes, manager of the West Village diner La Bonbonniere.

مارینا کورتس، مدیر رستوران لا بونبونیر در وست ویلیج، گفت: «آنها حس و حال خاصی دارند، خیلی زیبا و رنگارنگ هستند.»