bois brûlé

💡 Architects specified bois brûlé cladding, its charred surface resisting weather while lending the façade a calm, smoky gravitas.

معماران روکش بوآ بروله را انتخاب کردند، سطح سوخته آن در برابر آب و هوا مقاوم است و در عین حال به نما، وقاری آرام و دودی می‌بخشد.

💡 Artisans brushed, torched, and sealed bois brûlé on benches, ensuring texture stayed friendly to passing hands and picnics.

صنعتگران بوآ بروله را برس می‌زدند، آتش می‌زدند و روی نیمکت‌ها مهر و موم می‌کردند تا مطمئن شوند که بافت آن برای عبور دست‌ها و پیک‌نیک‌ها مناسب است.

💡 What’s now known as Bois Brûlé, or the burnt woods — scorched in four years of fighting — was forest primeval until September 1914, when the Germans came.

آنچه اکنون به عنوان بوآ بروله یا جنگل‌های سوخته شناخته می‌شود - که در چهار سال جنگ سوخته است - تا سپتامبر ۱۹۱۴، زمانی که آلمانی‌ها آمدند، جنگل‌های اولیه بودند.

💡 In Bois Brûlé, they are particularly well preserved.

در بوآ بروله، آنها به طور خاص به خوبی حفظ شده‌اند.

💡 The pavilion’s bois brûlé finish echoed ancient techniques, combining beauty with practical fire and insect resistance.

روکش بوآ بروله (bois brûlé) غرفه، تکنیک‌های باستانی را منعکس می‌کرد و زیبایی را با مقاومت عملی در برابر آتش و حشرات ترکیب می‌کرد.