billfish

💡 Conservation groups promote catch-and-release guidelines for billfish, emphasizing circle hooks, minimal air exposure, and careful revival alongside the boat.

گروه‌های حفاظت از محیط زیست، دستورالعمل‌های گرفتن و رهاسازی ماهی‌های نوک‌پهن را ترویج می‌دهند و بر قلاب‌های دایره‌ای، حداقل قرار گرفتن در معرض هوا و احیای دقیق در کنار قایق تأکید دارند.

💡 Other species, such as the bigeye thresher and shortfin mako, have also been documented with injuries inflicted by billfish.

گونه‌های دیگری مانند ماهی دم‌دراز چشم درشت و ماهی دم‌دراز باله کوتاه نیز با جراحاتی که توسط ماهی‌های منقاردار ایجاد شده، ثبت شده‌اند.

💡 In 1993, the government of the Bahamas banned longline fishing, which targets tuna and billfish but often snares sharks as bycatch.

در سال ۱۹۹۳، دولت باهاما ماهیگیری با قلاب بلند را ممنوع کرد، که ماهی تن و ماهی پوزه‌دار را هدف قرار می‌دهد اما اغلب کوسه‌ها را به عنوان صید ضمنی به دام می‌اندازد.

💡 “A dead billfish on the dock – in any country – brings very little value to anyone except those in poor nations who need it for protein,” Peel says.

پیل می‌گوید: «یک ماهی پوزه‌دار مرده روی اسکله - در هر کشوری - برای هیچ‌کس ارزش بسیار کمی دارد، مگر برای مردم کشورهای فقیر که به آن برای پروتئین نیاز دارند.»

💡 Anglers targeting billfish head offshore before dawn, scanning temperature breaks and bird activity for hints of marlin or sailfish beneath choppy swells.

ماهیگیرانی که ماهی‌های نوک‌باله‌دار را هدف قرار می‌دهند، قبل از طلوع آفتاب به سمت ساحل می‌روند و با بررسی نوسانات دما و فعالیت پرندگان، نشانه‌هایی از مارلین یا بادبان‌ماهی را در زیر امواج متلاطم دریا جستجو می‌کنند.

💡 Seafood markets rarely sell billfish due to mercury concerns, steering consumers toward smaller, faster-growing species with lower contaminant loads.

بازارهای غذاهای دریایی به دلیل نگرانی از وجود جیوه، به ندرت ماهی نوک‌بالان می‌فروشند و مصرف‌کنندگان را به سمت گونه‌های کوچک‌تر، سریع‌تر رشد کرده و با آلودگی کمتر سوق می‌دهند.