Benchley

💡 Reading Benchley at lunch, we laughed aloud, then admired how precisely he skewered bureaucratic nonsense with featherlight, devastating humor.

موقع ناهار با خواندن آثار بنچلی، با صدای بلند می‌خندیدیم، سپس تحسین می‌کردیم که چطور با دقت و ظرافت، مزخرفات بوروکراتیک را با طنزی سبک و ویرانگر به سخره می‌گیرد.

💡 The anthology paired Benchley with modern essayists, revealing a lineage of wit that survives changing slang and faster news cycles.

این گلچین، بنچلی را با مقاله‌نویسان مدرن جفت کرد و تباری از شوخ‌طبعی را آشکار ساخت که از تغییر زبان عامیانه و چرخه‌های خبری سریع‌تر جان سالم به در برده است.

💡 The same could be said for the wits and humorists that preceded him, such as Dorothy Parker, Robert Benchley and Ring Lardner.

همین را می‌توان در مورد بذله‌گویان و طنزپردازانی که پیش از او بودند، مانند دوروتی پارکر، رابرت بنچلی و رینگ لاردنر، گفت.

💡 He appeared in the film alongside humorist Robert Benchley, whom he credited with teaching him a naturalistic style of acting.

او در این فیلم در کنار رابرت بنچلی، طنزپرداز، ظاهر شد و به گفته‌ی خودش، بنچلی سبک بازیگری ناتورالیستی را به او آموخت.

💡 Robert Benchley defined opera as “where a guy gets stabbed in the back, and instead of bleeding, he sings.”

رابرت بنچلی اپرا را اینگونه تعریف می‌کند: «جایی که مردی از پشت خنجر می‌خورد و به جای خونریزی، آواز می‌خواند.»

💡 Comedy writers study Benchley to learn timing, understatement, and the magic of letting readers supply the punchline themselves.

نویسندگان کمدی، آثار بنچلی را مطالعه می‌کنند تا زمان‌بندی، کم‌گویی و جادوی اجازه دادن به خوانندگان برای ارائه‌ی نکته‌ی اصلی داستان را بیاموزند.