bell-bottoms

💡 She thrifted bell bottoms that somehow fit perfectly, pairing them with a tucked tee and confident grin.

او شلوارهای دمپا گشادی را که به نحوی کاملاً اندازه‌اش بودند، می‌خرید و آنها را با یک تی‌شرت جمع‌شده و لبخندی مطمئن ست می‌کرد.

💡 She held public office continuously since she was first elected to the San Francisco Board of Supervisors in 1969, the days of bell-bottoms and love beads.

او از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۹۶۹ به عضویت هیئت ناظران سانفرانسیسکو انتخاب شد، پیوسته مناصب دولتی را در اختیار داشته است، دورانی که شلوارهای دمپا گشاد و مهره‌های عشق رواج داشت.

💡 Costume designers line bell bottoms with sturdy seams, because enthusiastic dancing tests fabric loyalties thoroughly.

طراحان لباس، شلوارهای کوتاه را با درزهای محکم می‌دوزند، زیرا رقص پرشور، وفاداری به پارچه را به طور کامل آزمایش می‌کند.

💡 “I’m going to miss her. ... I am scared right now, as I hang up my bell-bottoms and say goodbye to ‘Halloween.’

«دلم برایش تنگ خواهد شد... الان که شلوارک‌هایم را آویزان می‌کنم و با «هالووین» خداحافظی می‌کنم، می‌ترسم.»

💡 Photos of bell bottoms marching at protests remind us style and conscience often share sidewalks.

عکس‌هایی از زنان دم‌پاچلفتی که در اعتراضات راهپیمایی می‌کنند، به ما یادآوری می‌کند که سبک و وجدان اغلب در پیاده‌روها مشترک هستند.

💡 But to screen “Schoolhouse Rock” as an adult is to visit a different period in cultural history, and not just because of the bell-bottoms.

اما تماشای «راک مدرسه‌ای» برای یک بزرگسال، بازدید از دوره‌ای متفاوت در تاریخ فرهنگی است، و نه فقط به خاطر لباس‌های زنگوله‌ای.