Basho

💡 The poem connotes a scene in which even the birds and the fishes mourn the passing of spring, which is compounded by Basho’s lament that he doesn’t know whether he will die on this journey.

این شعر صحنه‌ای را تداعی می‌کند که در آن حتی پرندگان و ماهی‌ها نیز برای گذر بهار سوگواری می‌کنند، و این سوگواری باسوگ باشو مبنی بر اینکه نمی‌داند آیا در این سفر خواهد مرد یا نه، تشدید می‌شود.

💡 Students imitated Basho by counting syllables, then learned the harder lesson: images, cuts, and silence matter more than arithmetic.

دانش‌آموزان با شمارش هجاها از باشو تقلید می‌کردند، سپس درس سخت‌تر را یاد می‌گرفتند: تصاویر، برش‌ها و سکوت از حساب مهم‌ترند.

💡 A garden walk with Basho in mind slowed our chatter; frogs, stones, and wind completed the reading silently.

قدم زدن در باغ با در نظر گرفتن باشو، گپ و گفت ما را آرام کرد؛ قورباغه‌ها، سنگ‌ها و باد، خواندن را در سکوت کامل کردند.

💡 Matsuo Basho was born in the mid-17th century and spent his life as a wandering poet.

ماتسوئو باشو در اواسط قرن هفدهم میلادی متولد شد و زندگی خود را به عنوان شاعری دوره گرد گذراند.

💡 On a rainy train, Basho felt perfect, his travel sketches turning puddles and rice fields into disciplined, luminous attention.

باشو در قطاری بارانی، احساس بی‌نقصی می‌کرد، طرح‌های سفرش گودال‌های آب و مزارع برنج را به توجهی منظم و درخشان تبدیل می‌کرد.

💡 Setting out from Senju, on the banks of the Sumida River, in present-day Sumida-ku, Basho composed this haiku: Departing spring, birds cry out, tears in the eyes of fishes.

باشو، با عزیمت از سنجو، در کرانه‌های رودخانه سومیدا، در سومیدا-کوی امروزی، این هایکو را سرود: بهار که می‌رود، پرندگان فریاد می‌زنند، اشک در چشمان ماهیان.