Ayer

💡 Sylvester Stallone previously tried adapting Dixon’s paperback franchise for TV and is credited as a co-writer alongside Ayer.

سیلوستر استالونه پیش از این سعی کرده بود اقتباسی از مجموعه کتاب‌های چاپی دیکسون را برای تلویزیون بسازد و در کنار آیر به عنوان نویسنده مشترک در این پروژه شناخته می‌شود.

💡 Frivolous as it is, these inventive details convince us that Ayer isn’t simply phoning it in.

هر چقدر هم که بی‌اهمیت به نظر برسد، این جزئیات مبتکرانه ما را متقاعد می‌کند که آیر صرفاً قصد اغراق ندارد.

💡 Ayer knows what his audience wants and he’s willing to give it to them.

آیر می‌داند مخاطبانش چه می‌خواهند و حاضر است آن را به آنها بدهد.

💡 In seminar, we debated Ayer and logical positivism, testing the claim that meaningful statements require verification, then wrestling with poetry that stubbornly resisted measurement.

در سمینار، ما درباره آیر و پوزیتیویسم منطقی بحث کردیم، این ادعا را که گزاره‌های معنادار نیاز به تأیید دارند، آزمایش کردیم، سپس با شعری که سرسختانه در برابر اندازه‌گیری مقاومت می‌کرد، دست و پنجه نرم کردیم.

💡 The philosophy club quoted Ayer to challenge metaphysical excess, yet someone noted science itself depends on assumptions we verify only indirectly through shared practices.

باشگاه فلسفه از آیر نقل قول کرد تا افراط در متافیزیک را به چالش بکشد، اما کسی اشاره کرد که خود علم به فرضیاتی بستگی دارد که ما فقط به طور غیرمستقیم از طریق شیوه‌های مشترک تأیید می‌کنیم.

💡 He discovered Ayer in a used bookstore, margin notes from a stranger arguing that verificationism undervalues awe, humor, and the stubborn usefulness of metaphors.

او آیر را در یک کتابفروشی دست دوم پیدا کرد، در حالی که یک غریبه یادداشت‌های حاشیه‌ای در مورد او نوشته بود و استدلال می‌کرد که اصالت تأیید، هیبت، شوخ‌طبعی و سودمندی لجوجانه‌ی استعاره‌ها را دست کم می‌گیرد.