Arab Spring

💡 The Muslim Brotherhood is not, as “Arab Spring” boosters risibly claimed a decade and a half ago, a Western partner in “democracy.”

اخوان المسلمین، آنطور که حامیان «بهار عربی» یک دهه و نیم پیش به طرز مضحکی ادعا کردند، شریک غرب در «دموکراسی» نیست.

💡 Optimists pointed to the remarkable events of the Arab Spring protests as proof that the Internet could help spread democracy and freedom.

خوش‌بینان به رویدادهای قابل توجه اعتراضات بهار عربی به عنوان مدرکی دال بر اینکه اینترنت می‌تواند به گسترش دموکراسی و آزادی کمک کند، اشاره کردند.

💡 Since then, Abd El-Fattah became a leading voice and outspoken thinker during the 2011 Arab Spring in Egypt that brought down Mubarak’s government.

از آن زمان، عبدالفتاح در جریان بهار عربی ۲۰۱۱ در مصر که منجر به سقوط دولت مبارک شد، به یک صدای پیشرو و متفکر صریح تبدیل شد.

💡 Oral histories of the Arab Spring center ordinary people, reminding us movements are built from kitchens, classrooms, and whispered plans.

تاریخ‌های شفاهی بهار عربی، مردم عادی را در مرکز توجه قرار می‌دهند و به ما یادآوری می‌کنند که جنبش‌ها از آشپزخانه‌ها، کلاس‌های درس و نقشه‌های زمزمه‌شده ساخته می‌شوند.

💡 Courses on the Arab Spring emphasize local contexts, social media’s limits, and the long, uneven work that follows euphoria.

دوره‌های آموزشی مربوط به بهار عربی بر زمینه‌های محلی، محدودیت‌های رسانه‌های اجتماعی و کار طولانی و ناهمواری که پس از سرخوشی به وجود می‌آید، تأکید دارند.

💡 Journalists covering the Arab Spring balanced hope with caution, a difficult dance under pressure and global scrutiny.

روزنامه‌نگارانی که بهار عربی را پوشش می‌دادند، امید را با احتیاط متعادل کردند، رقصی دشوار تحت فشار و موشکافی جهانی.