Antonius

💡 In “Antonius,” a 1592 translation of a French play by Mary Sidney, Countess of Pembroke.

در «آنتونیوس»، ترجمه‌ای از نمایشنامه‌ای فرانسوی نوشته‌ی مری سیدنی، کنتس پمبروک، در سال ۱۵۹۲.

💡 “If you look at all of the studies together, there has been, on average, no effect,” says Antonius Wiehler, a cognitive neuroscientist at Pitie-Salpetriere Hospital in France.

آنتونیوس ویهلر، متخصص علوم اعصاب شناختی در بیمارستان پیتی-سالپتریه در فرانسه، می‌گوید: «اگر همه مطالعات را با هم در نظر بگیرید، به طور متوسط هیچ تأثیری وجود نداشته است.»

💡 The last buyer, Rinaldi Antonius, a craftsman in West Java, made the ivory into a dagger and cigarette pipe.

آخرین خریدار، رینالدی آنتونیوس، صنعتگری در غرب جاوه، عاج را به خنجر و پیپ سیگار تبدیل کرد.

💡 The caption read “Marcus Antonius excudit,” indicating the workshop responsible for printing and distributing the celebrated series of architectural fantasies.

عنوان عکس «مارکوس آنتونیوسِ اعدام‌شده» بود که نشان‌دهنده‌ی کارگاهی بود که مسئول چاپ و توزیع این مجموعه‌ی مشهور از فانتزی‌های معماری بود.

💡 Dramatists mold Antonius into lover or tactician; archives suggest a man forced to be both under crushing timelines.

نمایشنامه‌نویسان، آنتونیوس را در قالب یک عاشق یا یک متخصص تاکتیک ترسیم می‌کنند؛ آرشیوها نشان می‌دهند که او مردی است که مجبور بوده هر دو را در شرایط زمانی خردکننده داشته باشد.

💡 Letters attributed to Antonius reveal logistics, debts, and nervous allies—less romance, more arithmetic.

نامه‌های منسوب به آنتونیوس، تدارکات، بدهی‌ها و متحدان عصبی را آشکار می‌کند - کمتر عاشقانه، بیشتر اهل حساب و کتاب.