Anglophilia

💡 Blood, Class And Nostalgia: Anglo-American Ironies An entertaining, sardonic, and yet serious jaunt through the culture of American Anglophilia.

خون، طبقه اجتماعی و نوستالژی: طعنه‌های انگلیسی-آمریکایی گشت و گذاری سرگرم‌کننده، کنایه‌آمیز و در عین حال جدی در فرهنگ انگلیسی‌دوستی آمریکایی.

💡 McCarthy would mock their cosmopolitan associations, their Anglophilia, their gilded careers as international financiers and the heads of major corporations.

مک‌کارتی انجمن‌های جهان‌وطنی، انگلیس‌دوستی، و مشاغل پر زرق و برق آنها به عنوان سرمایه‌داران بین‌المللی و روسای شرکت‌های بزرگ را مسخره می‌کرد.

💡 It’s all trussed up in the delectable package of Anglophilia, with its odes to shadowy libraries, pub trips, endless cups of tea, and the pedestrian ease of navigating London.

همه اینها در بسته‌ی لذیذ انگلیسی‌دوستی، با ستایش‌هایش از کتابخانه‌های تاریک، گشت‌وگذار در میخانه‌ها، فنجان‌های بی‌پایان چای و سهولت پیاده‌روی در لندن، گنجانده شده است.

💡 Anglophilia fueled record sales after a royal wedding, but librarians noticed circulation spikes for gardening and detective fiction, too.

پس از یک عروسی سلطنتی، علاقه به انگلیس باعث افزایش بی‌سابقه فروش کتاب شد، اما کتابداران متوجه افزایش تیراژ کتاب‌های باغبانی و داستان‌های پلیسی نیز شدند.

💡 Critics tease Anglophilia when accents seduce audiences; substance should still audition.

منتقدان وقتی لهجه‌ها تماشاگران را اغوا می‌کنند، انگلیسی‌دوستی را مسخره می‌کنند؛ محتوا هنوز باید بررسی شود.

💡 Tourism boards court Anglophilia with manor tours and puddle-stomping advertisements.

هیئت‌های گردشگری با تورهای عمارت و تبلیغات پر سر و صدا، انگلیسی‌دوستان را به خود جذب می‌کنند.