anadiplosis

💡 The sudden introduction of the interrogative clause in this line is an example of the figure of speech called anadiplosis.

ورود ناگهانیِ جمله‌ی پرسشی در این مصرع، نمونه‌ای از آرایه‌ی ادبی به نام «آنادیپلوزیس» است.

💡 The orator used anadiplosis to build momentum—ending one clause with “freedom,” then beginning the next with “anadiplosis for freedom,” stacking urgency elegantly.

سخنران از آنادیپلوزیس برای ایجاد شتاب استفاده کرد - یک بند را با «آزادی» تمام کرد، سپس بند بعدی را با «آنادیپلوزیس برای آزادی» آغاز کرد و به زیبایی فوریت را در کنار هم قرار داد.

💡 Political speechwriters deploy anadiplosis cautiously, because repetition energizes crowds yet risks sounding mechanical if ideas don’t genuinely progress.

نویسندگان سخنرانی‌های سیاسی از آنادیپلوزیس با احتیاط استفاده می‌کنند، زیرا تکرار به جمعیت انرژی می‌دهد، اما اگر ایده‌ها واقعاً پیشرفت نکنند، این خطر وجود دارد که مکانیکی به نظر برسند.

💡 In poetry workshops, anadiplosis helps young writers feel rhythm; a repeated word tethers images while the line pivots toward surprise.

در کارگاه‌های شعر، آنادیپلوزیس به نویسندگان جوان کمک می‌کند تا ریتم را حس کنند؛ یک کلمه تکراری تصاویر را مهار می‌کند در حالی که مصراع به سمت غافلگیری می‌چرخد.