American Gothic

💡 “American Gothic,” the first show he created, premiered in 1995 — an achievement that, he says, “meant a lot more than having ‘Da Doo Ron Ron’ as a No. 1 record.”

«گوتیک آمریکایی»، اولین نمایشی که او خلق کرد، در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار اجرا شد - دستاوردی که به گفته‌ی او «چیزی فراتر از کسب رتبه‌ی اول آهنگ «دا دو ران ران» بود.»

💡 Oh, there’s also “American Gothic.”

اوه، «گوتیک آمریکایی» هم هست.

💡 It is, Manohla Dargis wrote in her review for The Times, “a sly American Gothic.”

مانولا دارگیس در نقد خود برای روزنامه تایمز نوشت: «این یک گوتیک آمریکایی زیرکانه است.»

💡 Tourists pose with pitchforks before American Gothic, parody becoming pilgrimage at Grant Wood’s stern masterpiece.

گردشگران با چنگک در مقابل گوتیک آمریکایی ژست می‌گیرند، تقلیدی که به زیارتی در شاهکار سخت‌گیرانه‌ی گرنت وود تبدیل شده است.

💡 Essays read American Gothic as satire and sympathy, a double exposure of pride and fatigue.

مقاله‌ها، گوتیک آمریکایی را به عنوان هجو و همدردی، و مواجهه‌ی دوگانه‌ی غرور و خستگی می‌خوانند.

💡 A modern ad mimicked American Gothic, proving cultural icons travel easily into billboards.

یک تبلیغ مدرن با تقلید از سبک گوتیک آمریکایی، ثابت کرد که نمادهای فرهنگی به راحتی در بیلبوردها جا می‌گیرند.