allodial

💡 Seigneurs who protected heretics in their lands forfeited them to the lord, or, if allodial, to the king.

اربابانی که از مرتدان در سرزمین‌های خود محافظت می‌کردند، آنها را به ارباب، یا اگر به طور کلی از آنها حمایت می‌کردند، به پادشاه، واگذار می‌کردند.

💡 Houses of heretics, if allodial, were to be torn down; if held in fief, forfeited to the lord.

خانه‌های مرتدان، اگر غیرمذهبی بودند، باید تخریب می‌شدند؛ اگر در تیول ارباب بودند، به ارباب مصادره می‌شدند.

💡 A seminar on comparative property law examined rare jurisdictions recognizing allodial tenure, alongside modern equivalents framed by constitutional protections.

سمیناری در مورد حقوق تطبیقی مالکیت، حوزه‌های قضایی نادری را که تصرف غیر دائمی را به رسمیت می‌شناسند، در کنار معادل‌های مدرنِ مبتنی بر حمایت‌های قانون اساسی، بررسی کرد.

💡 The deed described allodial ownership, meaning the land was held free of feudal obligations, taxes aside, and transferable without a lord’s consent.

این سند مالکیت غیرمادی را توصیف می‌کرد، به این معنی که زمین از تعهدات فئودالی، مالیات معاف و بدون رضایت ارباب قابل انتقال بود.

💡 Historians contrasted allodial titles with fiefs, illustrating how medieval power depended on layered obligations enforced through custom and ritual.

مورخان، عناوین غیرمرتبط را با تیول‌ها مقایسه کردند و نشان دادند که چگونه قدرت قرون وسطایی به تعهدات لایه‌ای وابسته بود که از طریق آداب و رسوم و آیین‌ها اعمال می‌شد.