Ala-Tau

💡 Next may be named the Ala-tau, on the prolongation of the Tian-shan, flanking the Syr on the north, and rising to 14,000 or 15,000 ft.

نام بعدی را می‌توان آلاتائو گذاشت که در امتداد تیان‌شان، در کنار سیر در شمال قرار دارد و تا ارتفاع ۱۴۰۰۰ یا ۱۵۰۰۰ فوت بالا می‌رود.

💡 The Dzungarian Ala-tau reach a maximum altitude of 11,000 ft. and have a mean altitude of 6250 ft.

آلتائوهای جونگاریایی حداکثر به ارتفاع ۱۱۰۰۰ فوت می‌رسند و ارتفاع متوسط آنها ۶۲۵۰ فوت است.

💡 The Ala Tau ridges hold late snow, feeding streams that braid meadows where yurts appear and disappear with seasons.

رشته‌کوه‌های آلا تاو برف دیرهنگام را در خود جای داده‌اند و نهرهایی را تغذیه می‌کنند که علفزارهایی را ایجاد می‌کنند که در آن‌ها یورت‌ها با تغییر فصل ظاهر و ناپدید می‌شوند.

💡 A geologist mapped faults through the Ala Tau, explaining why valleys align like careful stitches across the range.

یک زمین‌شناس با نقشه‌برداری از گسل‌های کوهستان آلا تاو، توضیح داد که چرا دره‌ها مانند بخیه‌های دقیقی در سراسر این رشته‌کوه در یک راستا قرار گرفته‌اند.

💡 Mountaineers in the Ala Tau plan early starts, racing afternoon storms that build fast over ridgelines.

کوهنوردان در آلا تاو برنامه دارند صبح زود حرکت کنند و با طوفان‌های بعدازظهر که به سرعت بر فراز خط‌الرأس‌ها شکل می‌گیرند، مسابقه دهند.