airt

💡 O a' the airts the wind can blaw I dearly like the west, For there Silurian beds abound, The beds that I lo'e best; There's limestone blue, and sandstone too, Wi' slate and shale between.

ای بادهایی که می‌توانند بوزند، من غرب را بسیار دوست دارم، زیرا در آنجا لایه‌های سیلورین فراوان است، لایه‌هایی که من بیشتر دوست دارم؛ آبی سنگ آهکی و ماسه سنگ نیز وجود دارد، و در میان آنها تخته سنگ و شیل نیز دیده می‌شود.

💡 And he waved his hands to the four airts of heaven, and called us to hearken to the hills shaking themselves to pieces.

و دستانش را به سوی چهار آسمان تکان داد و ما را فراخواند تا به تپه‌هایی که خود را تکه‌تکه می‌کردند گوش فرا دهیم.

💡 We know not in what airt to look for him, for who knows but it may now be afternoon?

ما نمی‌دانیم در کدام هوا دنبالش بگردیم، چون چه کسی می‌داند، شاید الان بعدازظهر باشد؟

💡 In the folk song, airt marked each quarter of the compass, a reminder that language once steered people as surely as stars.

در این ترانه‌ی عامیانه، ایرت هر ربع قطب‌نما را نشان می‌داد، یادآوری اینکه زبان زمانی مردم را به یقین مانند ستارگان هدایت می‌کرد.

💡 The skipper used the word airt to describe direction, pointing toward the harbor mouth where the swell turned choppy.

ناخدا از کلمه «ایرت» برای توصیف جهت استفاده کرد و به سمت دهانه بندر، جایی که موج متلاطم می‌شد، اشاره کرد.

💡 She loved regional words like airt, feeling how they anchor stories to coastlines, hills, and specific winds.

او عاشق کلمات منطقه‌ای مثل ایرِت بود، و حس می‌کرد که چطور داستان‌ها را به خطوط ساحلی، تپه‌ها و بادهای خاص ربط می‌دهند.