مقیت

«مقیت» در عربی به‌معنای روزی‌دهنده، نگهدارنده، یا کسی / چیزی است که قوّت و طعام را فراهم می‌کند؛ همچنین در کاربرد قرآنی از اسماء الهی به‌شمار می‌آید و به معنای «نگهبان و روزی‌رسان» آمده است. این واژه بار معناییِ تأمین و حفظ دارد و به کسی اشاره می‌کند که مایهٔ بقا و قوام دیگری را فراهم می‌سازد. در فارسی بیشتر در متون دینی و تفسیری دیده می‌شود.