کبريایي

«کبریایي» در فارسی و عربی‌مآب به معنای «دارای کبریا»، «منسوب به عظمت و جلال»، یا «بسیار باعظمت و متکبّرانه» است. این واژه بیشتر رنگ و بوی ادبی و عرفانی دارد و معمولاً برای توصیف شأن والا، شکوه الهی یا حالت پرجلال به‌کار می‌رود. در برخی متن‌ها نیز ممکن است معنای «تکبّرآمیز» بدهد، اما غالباً «با عظمت» مناسب‌تر است.