فاوحیٰ

یعنی «پس وحی کرد» یا «آنگاه الهام فرمود». این صورت، ماضی غایب از ریشهٔ «أوحى» است و معمولاً فاعل آن خداوند یا فرستندهٔ وحی است. در متون دینی، معنای آن بسیار نزدیک به «پیامی را به صورت پنهانی و ویژه رساند» است.