سَبَغ

«سبغ» از ریشه‌ای است که معنای اصلی آن «فراخ و کامل شدن، سرازیر شدن، یا پوشاندن» است. در کاربردهای عربی، این واژه گاهی به معنای «گسترده و کامل» و گاهی درباره چیزی که به‌خوبی تمام و فراگیر شده باشد، به‌کار می‌رود. از این ریشه، معانی مرتبط با «فراوانی»، «کامل بودن» و «پوشاندن» نیز فهمیده می‌شود. در فارسی می‌توان آن را بسته به سیاق به «فراخ»، «کامل»، «فراگیر» یا «فراوان» ترجمه کرد.