تناديني

💡 ‫إشتقت إلى بريق نضرات عينيك الزرقاوين‬ ‫البريئتين لي وإلبتسامتك المشعة المرتسمة على‬ ‫وجنتيك إذا رأتني‬ ‫وزهزقة صوتك وأنت تناديني بدلعي‪.

دلم برای برق چشمان آبی معصومت وقتی به من نگاه می‌کنی، و لبخند درخشانی که وقتی مرا می‌بینی روی گونه‌هایت نقش می‌بندد، و چهچهه صدایت وقتی مرا به اسم کوچکم صدا می‌زنی، تنگ شده است.

💡 ‬من كثرة اشتياقي إليك ارة وجهك في كل مكان‬ ‫أسمع صوتك وكأنك تناديني‪

چون خیلی مشتاق تو هستم، چهره‌ات را همه جا می‌بینم، صدایت را می‌شنوم، انگار که مرا صدا می‌زنی.

💡 كلما تأخرتُ عن العودة، تناديني أمي من الشرفة بصوت يحمل القلق والحنان معًا.

هر وقت دیر برمی‌گردم، مادرم از بالکن با صدایی که هم نگرانی و هم مهربانی را در خود دارد، صدایم می‌کند.

💡 أحيانًا تناديني المسؤولية قبل الراحة، فأعود لإنهاء العمل المؤجل دون تردد.

گاهی اوقات مسئولیت قبل از استراحت مرا فرا می‌خواند، بنابراین بدون هیچ تردیدی برمی‌گردم تا کار به تعویق افتاده را تمام کنم.

💡 عندما أكون بعيدًا، تناديني الذكريات القديمة إلى الحي الذي نشأتُ فيه وأحببته كثيرًا.

وقتی دور هستم، خاطرات قدیمی مرا به محله ای که در آن بزرگ شدم و آنقدر دوستش داشتم، فرا می خوانند.