لغت نامه دهخدا
ابن فرحون. [ اِ ن ُ ف َ ] ( اِخ ) ابراهیم بن علی بن ابی القاسم بن محمدبن فرحون یعمری. فقیه و مورخ مالکی. اصل خاندان او از قریه اُیان از اعمال جیان اندلس است و مولد او بشهر مدینه بوده است. اساتید او گذشته از پدر و عم ، ابومحمد شرف الدین اسنوی و جمال الدین دمنهوری و محمدبن عرفه است. در 792 هَ.ق.بزیارت خانه و از آنجا به مصر رفته و همان سال سفری به دمشق کرده و در 793 بمقام قضای شهر مدینه منصوب شده است. او مردی پارسا بوده و بیشتر بتلاوت قرآن و ادعیه وقت می گذاشته است. وفات او به سال 799 بوده است. او راست : تبصرةالحکام فی اصول الاقضیة. مناهج الاحکام در فقه مالکی. الدیباج المذهب فی معرفة اعیان علماءالمذهب که آنرا طبقات المالکیه و طبقات علماءالعرب نیز نامند و در آن شرح حال 630 تن از فقهای مالکی آمده است ودر فاس و هم قاهره به طبع رسیده است. دررالغواص فی محاضرةالخواص در مشکلات فقه مالکی. تسهیل المهمات فی شرح جامعالامهات و آن شرح کتاب ابن حاجب است در فقه.