لغت نامه دهخدا
( هذلیة ) هذلیة. [ هَُ ذَ لی ی َ ] ( اِخ ) یاران ابوهذیل شیخ معتزله که گویند مقدورات خداوند تعالی فانی است و اهل بهشت را بی حرکت دانند و گویند که اهل خلد حرکات خود را قطع می کنند و در خمود و سکون دائم بسر میبرند. ( تعریفات ). رجوع به هذیلیة شود.
