شوریده داشتن

شوریده داشتن. [ دَ / دِ ت َ ] ( مص مرکب ) شوراندن. به حال طغیان کشاندن: او [ ملک بخارا ] به امیر خراسان اسدبن عبداﷲ نامه نوشت که به بخارامردی پدید آمده است و ولایت بر ما شوریده میدارد قومی را بخلاف ما... ( تاریخ بخارای نرشخی ص 71 ). میگویندکه اسلام آوردیم و دروغ میگویند، اسلام به زبان آورده اند و به دل به همان کار خویش مشغولند و بدین بهانه ولایت و ملک شوریده میدارند. ( تاریخ بخارای نرشخی ).

شوراندن به حال طغیان کشاندن

💡 م علیه آشوری‌ها شوریده بود و به همین علت آشوربانیپال تصمیم به تنبیه آن گرفت.

💡 ما خرابیم و خرابات ز ما شوریده‌ست گنج عیشیم اگر چند در این ویرانیم

💡 هلاکت الفتت گردم، که از جادو نگاهیها دل شوریده را از من، مرا از دل جدا کردی

💡 به ما مگو زچه شوریده ایم و دیوانه مگر نه چون تو نگار پریوشی داریم

💡 هر که را کنج اختیار آمد تو دست از وی بدار کان چنان شوریده‌سر پایش به گنجی در فروست