معطش. [ م ُ ع َطْ طِ ] ( ع ص ) هر چیز که تشنگی آورد و آب طلبد. ( ناظم الاطباء ). تشنگی آرنده. تشنه کننده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). آنچه طبیعت مشتاق ترویح سازد اعم از آنکه ترویح به آب شود مانند معده و جگر و یا به هوای بارد مثل ریه. ( مخزن الادویه ). معطش. [ م َ طَ ] ( ع اِ ) وقت اظمای شتران. ج ، معاطش. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ). هنگام تشنگی شتران. ( ناظم الاطباء ). هنگام تشنگی. ( از اقرب الموارد ). معطش. [ م ُ ع َطْ طَ ] ( ع ص ) بندکرده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شتر بنده کرده از نوبه آب. ( ناظم الاطباء ). باز داشته شده از آب بعمد. ( از اقرب الموارد ). || تشنه. عطشان. مجازاً بسیار مشتاق و آرزومند : همه به یادت دلم معطش دار هم زبانم به ذکر خود خوش دار.سنائی ( مثنویها چ مدرس رضوی ص 80 ).
فرهنگ فارسی
( اسم ) آنچه که تشنگی آرد . توضیح داروی را نامند که طبیعت را مشتاق ترویح سازد اعم از آنکه ترویح باب شود مانند معده و جگر و یا بهوای بارد مثل ریه . تشنگی آور تولید عطش کننده . ماخوذ از تازی هر چیز که تشنگی آورد و آب طلبد .