لغت نامه دهخدا
ابراهیم قزوینی. [ اِ م ِ ق َزْ ] ( اِخ ) سید ابراهیم بن سید محمد باقر قزوینی. فقیه شیعی. پدرش از قزوین به کرمانشاه منتقل شده بعض شاهزادگان را تعلیم میداده. سید ابراهیم از کودکی به عراق رفت و فقه آموخت.خانواده او مشهور به بیت قزاونه از محترمین خاندانهای عراقند. سید ابراهیم بزودی در علم شهرت یافت و بواسطه حسن اخلاق و خیرخواهی و بی طمعی مورد توجه واقعگردید و ریاست شیعه بدو منتهی شد. او رعایای ایران را که در عراق ساکن بودند حمایت میکرد و سور و قلعه ٔسامرا بناکرده اوست ، و انفاقات بسیار داشت. حکام عثمانی سید را احترام میکردند و سخنان او را می پذیرفتند. در سال 1264 هَ.ق. به وبا درگذشت. از کتب اوست : نتایج الافکار. ضوابط در اصول. دلائل الاحکام در فقه.