لغت نامه دهخدا
افین. [ اَ ] ( ع ص، اِ ) شتربچه از مادر جداشده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). شتربچه. ( آنندراج ). || ضعیف رای و عقل، یا تکلف کننده در مدح خود به چیزی که نداشته باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ضعیف رای و عقل و همچنین مأفون. ( آنندراج ).در مثل گویند: ان الرقین یغطی افن الافین؛ یعنی درم می پوشد سفاهت سفیه را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).