لغت نامه دهخدا
ارود. [ اَ وَ ] ( ع ص ) آهسته کار: الدهرُ اَرود ذوغیر؛ ای یعمل عمله فی سکون لایُشعر به. ( منتهی الارب ).
ارود. [ اَ ] ( اِخ ) موضعی از توابع تنکابن. ( سفرنامه مازندران و استراباد رابینو ص 107 بخش انگلیسی ).
ارود. [ اُ ] ( اِخ ) رجوع به اُرُد شود.