لغت نامه دهخدا
( آلاو ) آلاو. ( اِ ) اَلاو. اَلَو. آتش شعله ناک. || لهَب. زبانه. شعله:
بر اوج گنبد گردون از آن بتابد هور
که یافت از تف قندیل مرتضی آلاو.آذری.
الاو. [ اَ ] ( اِ ) آتش شعله ناک. ( برهان ). آتش. ( رشیدی ) ( جهانگیری ). اَ لَو:
ترا ای خواجه گر هیزم نباشد
دم سرما که هنگام الاو است
سواد شعر طوسی را طلب کن
بسوزانش که او سرگین گاو است.مولانا طوسی ( از رشیدی ).
