لغت نامه دهخدا
فریر. [ ف َ ] ( اِ ) گیاهی است بغایت خوشبو وتفریج دل کند و بدان تداوی نمایند و آن را گاوزبان گویند و به عربی لسان الثور خوانند. ( برهان ). مصحف فریز است. ( حاشیه برهان چ معین ). رجوع به فریز شود.
فریر. [ ف َ ] ( ع اِ ) بره میش و گاوساله دشتی یا بره یا بره نر. ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ).
