چاه سر
چاه سر. [ س َ ] ( اِ مرکب ) چاه. چاهسار :
منیژه بیامد بدان چاه سر
دوان ، خوردنیها گرفته ببر.فردوسی.از آن چاه سر با دلی پر ز درد
دویدم بنزد تو ای نیکمرد.فردوسی.|| سرچاه. لب چاه. دهانه چاه. || گودالی عمیق. گودی ژرف.
سر چاه، لب چاه، دهانۀ چاه: کزآن چاه سر با دلی پر ز درد / دویدم به نزد تو ای زادمرد (فردوسی: ۳/۳۷۳ ).
سر چاه . لب چاه دهانه چاه . یا چاه . چاهسار . گودالی عمیق . گودی ژرف .