لغت نامه دهخدا
ظن نیکو. [ ظَن ْ ن ِ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) حسن ظن :
بر ظن نیکو قصد کردم بدو
آزادگی کرد و وفا کرد ظن.فرخی.من در تو فکنده ظن نیکو
ابلیس ترا ز ره فکنده.لبیبی.
ظن نیکو. [ ظَن ْ ن ِ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) حسن ظن :
بر ظن نیکو قصد کردم بدو
آزادگی کرد و وفا کرد ظن.فرخی.من در تو فکنده ظن نیکو
ابلیس ترا ز ره فکنده.لبیبی.
حسن ظن : بر ظن نیکو قصد کردم بدو آزادگی کرد و وفا کرد ظن .