لغت نامه دهخدا
چو ابن رومی شاعر چو ابن مقله دبیر
چو ابن معتز نحوی چو اصمعی لغوی .منوچهری.
لغوی.[ ل َ وا ] ( ع ص ، اِ ) سخن بیهوده. لغو. || هیچکاره از هر چیزی. لغو. || خطا. لغو. || بانگ مرغ سنگخوار. لغط. ( منتهی الارب ).
لغوی. [ ل َ وا ] ( اِخ ) موضعی است در شعر عروةبن معروف الاسدی ، مشهور به ابن حجلة. ( از معجم البلدان ).