فارس
فرهنگ معین
(رْ ) ۱ - (اِ. ) قوم پارس که در جنوب ایران ساکن بودند. ۲ - نام سرزمین پارس . ۳ - (ص . ) ایرانی .
( ~ . ) (ص . ) کسی که زبان مادری او فارسی باشد.
فرهنگ عمید
۱. اسب سوار، سوار بر اسب.
۲. [مجاز] دلیر و جنگ جو.
فرهنگ فارسی
اسب سوار، سواربراسب، مرددلیروجنگجوکه سواربراسب باشد
( صفت ) ۱ - سوار بر اسب مقابل راجل پیاده ۲ - جنگاور دلیر جمع : فرسان فوارس . یا فارس عرب . آنکه الفاظ عربی را برسم مترسلان بی خلط پارسی ترکیب کند و تتمه هر مقدمه کلامی را به ترتیب عربی تمام گرداند .
یحیی بن عجیله نحوی عروضی از اهالی مصر بود . کتابی در عروض دارد .
فرهنگ اسم ها
معنی: سوار بر اسب، ( به مجاز ) دلاور، جنگجو، دلیر
دانشنامه آزاد فارسی
گونه ای از نمایش کمدی عامیانه خالی از ظرافت، دربردارندۀ شخصیت هایی کلیشه ای که در آن ها افراد معمولی ناخواسته در دام موقعیت های پیچیده و نامحتمل گرفتار می شوند. اصطلاح «فارس رختخوابی» به موقعیت مضحک مبتذلی مربوط است که موضوع آن پیرامون روابط جنسی نامشروع دور می زند. فارس که از کمدی روحوضی نمایش های ساتیر یونانی و شوخی های تند نمایش مذهبی قرون وسطایی سرچشمه گرفت و درخلال قرن ۱۹ با کارهای اوژن لابیش (۱۸۱۵ـ ۱۸۸۸) و ژرژ فدو (۱۸۶۲ـ۱۹۲۱) در فرانسه و آرتور پینرو در انگلستان توسعه یافت و تکمیل شد.
دانشنامه اسلامی
ظاهر کلام برخی قدما به استناد روایتی از امام هادی علیه السّلام این است که بر اهالی فارس واجب است در زکات فطره خرما پرداخت کنند. بنابر نظر مشهور متأخران، زکات فطره از قوت غالب مردم پرداخت می شود و دادن خرما از این جهت که غذای غالب اهالی فارس بوده است، در روایت به آن امر شده و پرداخت آن مستحب است.
ویکی واژه
جنگاور، دلیر.
فُرسان و فوارس.
قوم پارس که در جنوب ایران ساکن بودند.
نام سرزمین پارس
ایرانی.
کسی که زبان مادری او فارسی باشد.