لغت نامه دهخدا
بدو گفت مردی سوی رودبار
برود اندرون شد همی بی شنار.ابوشکور.پیاده همی شد ز بهر شکار
خشنسار دید اندر آن رودبار.فردوسی.از آن سوکواران پرهیزگار
بیامد یکی تا لب رودبار.فردوسی.ابر بینی فوج فوج اندرهوا در تاختن
آب بینی موج موج اندر میان رودبار.منوچهری.فروماند آنجا دلش شرمسار
که گردد برهنه در آن رودبار.شمسی ( یوسف و زلیخا ).ز بس رودخیزان لب رودبار
نشانده ز رخسار گیتی غبار.نظامی.شب و روز بر طرف آن رودبار
دواسبه همی راند، بر کوه و غار.نظامی.از این سیلگاهم چنان ده گذار
که پل نشکند بر من از رودبار.نظامی.یکی دیدم از عرصه رودبار
که پیش آمدم بر پلنگی سوار.سعدی ( بوستان ).|| لب آب. ( شرفنامه منیری ). ساحل رودخانه. کنار رود :
سپه بود سرتاسر رودبار
بیاورد کشتی و زورق هزار.فردوسی.برفتند هر پنج تا رودبار
ز هر بوی و رنگی چو خرم بهار.فردوسی.|| جدولهای آب. ( از برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ).
رودبار. ( پسوند ) مزید مؤخر امکنه : اسفیدرودبار. اله رودبار. باب رودبار. ارفه رودبار. ارمک رودبار. پشت رودبار. نورودبار. چهارده رودبار. خوش رودبار. دوله رودبار. دیلم رودبار. رسوم رودبار. سوادرودبار.سیاه رودبار. شش رودبار. فیلده رودبار. کته رودبار. کچه رودبار. کردرودبار. کردشاه رودبار. کلارودبار. گته رودبار. لپه رودبار. لندرودبار. میدان رودبار باقلی پزان.
رودبار. ( اِخ ) ناحیه ای است از بلخ. ( از معجم البلدان ).
رودبار. ( اِخ ) موضعی است از مرو شاهجان. ( از معجم البلدان ).
رودبار. ( اِخ ) محله ای است به همدان. ( از معجم البلدان ).
رودبار. ( اِخ ) ابوموسی اصفهانی گوید: ناحیه ای است از طسوج اصفهان و آن مشتمل بر دیههای بسیار است و جماعتی از اهل علم در آنجا سکنی دارند. ( از معجم البلدان ).