«ماهی در تقویم قمری» به هر یک از دوازده بخش زمانی سال قمری گفته میشود که بر اساس گردش ماه به دور زمین و رؤیت هلال ماه نو تعیین میگردد. در این گاهشماری، هر ماه معمولاً ۲۹ یا ۳۰ روز دارد، زیرا مبنای آن چرخه هلالی ماه است که به طور متوسط حدود ۲۹٫۵ روز طول میکشد. سال قمری در مجموع شامل ۱۲ ماه و برابر با ۳۵۴ یا ۳۵۵ روز است؛ ازاینرو حدود ۱۰ تا ۱۱ روز از سال شمسی کوتاهتر است و به همین دلیل ماههای قمری در فصلهای مختلف جابهجا میشوند. مبدأ این تقویم، هجرت پیامبر اسلام(ص) از مکه به مدینه است و به همین سبب «هجری قمری» نامیده میشود. ماههای این تقویم بهترتیب عبارتاند از: محرم، صفر، ربیعالاول، ربیعالثانی، جمادیالاول، جمادیالثانی، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذیقعده و ذیحجه. آغاز هر ماه با مشاهده هلال ماه جدید مشخص میشود و در برخی موارد ممکن است بر اساس رؤیت محلی یا محاسبات نجومی اختلاف جزئی در شروع ماه وجود داشته باشد. این ماهها در تعیین مناسبتهای مهم دینی مانند رمضان، عید فطر، عید قربان و ایام حج نقش اساسی دارند. از نظر علمی، ماه در تقویم قمری یک واحد زمانی نجومی است که مستقیماً از حرکت طبیعی ماه استخراج شده است. در یک تعریف جامع، ماه در تقویم قمری واحد اصلی سنجش زمان بر پایه گردش ماه و مبنای تنظیم سال هجری اسلامی است.