عبارت «معدوم به تبع موجود» یک اصطلاح فلسفی و منطقی است که به حالتی اشاره دارد که چیزی به صورت مستقل وجود خارجی ندارد، اما به واسطه وجود چیز دیگری، به طور تبعی و وابسته، قابل تصور یا لحاظ میشود. در این دیدگاه، «معدوم» به معنای چیزی است که در عالم خارج تحقق عینی ندارد و وجود واقعی برای آن ثابت نشده است، اما وقتی در کنار یک موجود واقعی قرار میگیرد، ذهن میتواند آن را به عنوان امری وابسته در نظر بگیرد. منظور از «به تبع موجود» این است که وجود یا اعتبار آن چیز، وابسته به وجود یک امر واقعی است و بدون آن موجود اصلی، هیچ گونه معنا یا اعتباری ندارد. برای مثال، برخی ویژگیها یا مفاهیم ذهنی تنها در ارتباط با یک شیء واقعی معنا پیدا میکنند و خودشان به تنهایی وجود مستقلی ندارند. این اصطلاح در مباحث فلسفی برای توضیح رابطه میان وجود، عدم و وابستگی مفاهیم به کار میرود و نشان میدهد که همه چیز یا باید وجود مستقل داشته باشد یا به واسطه چیزی دیگر اعتبار پیدا کند. در این نگاه، «معدوم به تبع موجود» نوعی وجود اعتباری و وابسته است که در سایه وجود یک حقیقت خارجی معنا مییابد. این مفهوم به تفکیک میان وجود حقیقی و وجود ذهنی یا اعتباری کمک میکند و از مباحث دقیق هستیشناسی به شمار میرود. بنابراین، «معدوم به تبع موجود» به چیزی گفته میشود که خودش وجود مستقل ندارد، اما به دلیل وابستگی به یک موجود واقعی، در ذهن یا اعتبار قابل تصور و لحاظ است.
