به روش یا مدلی اشاره دارد که در آن نیازهای پایه و اساسی انسان (مانند نیاز به غذا، امنیت، محبت، احترام و خودتحققبخشی) به عنوان محور برنامهریزیهای فردی یا اجتماعی قرار میگیرد. این روش معمولاً برای شناخت بهتر انگیزهها و رفتارهای انسانی کاربرد دارد.