لهجه مشهدی

گویش مشهدی یکی از گویش‌های زبان فارسی محسوب می‌شود. زبان‌شناسان این گویش را پس از گویش سبزواری، عصاره‌ای از زبان فارسی نو می‌دانند و بسیاری از واژگان ناپدید شده این زبان را می‌توان در گفتار روزمره مشهدی‌ها یافت. با این حال، امروزه افرادی که از شهرهای دیگر به مشهد سفر می‌کنند، تنها نشانه‌های کمرنگی از این گویش را مشاهده می‌کنند که ممکن است به برخی محله‌های خاص این شهر محدود باشد. گویش مشهدی به عنوان بازمانده‌ای از گویش قدیم توس شناخته می‌شود. این گویش شباهت زیادی به زبان فارسی معیار دارد و از آنجا که بزرگترین اثر ادبی فارسی، یعنی شاهنامه فردوسی توسی، به این گویش قدیم نوشته شده، از ارزش بالایی برخوردار است.