می سرودم

💡 وقتی که در کودکی روزهای آرام و خوشی را در روستا می‌گذراندم، همیشه با صدای بلند و با شادی آهنگ‌های محلی را می سرودم و با هم‌خوانی دوستانم، ساعت‌ها در میان دشت‌های سبز مشغول آواز خواندن بودم.

💡 در آن روزهای دلتنگی که تنهایی بر من غلبه می‌کرد، هر شب زیر نور ماه و با احساسی عمیق، ترانه‌های غمگین را می سرودم تا شاید با ریختن اشک‌هایم و تخلیه هیجانات، کمی از بار سنگین غم‌هایم کم شود.

💡 من هر زمان که احساس می‌کردم آرامش روانی‌ام به خطر افتاده است، به گوشه‌ای خلوت می‌رفتم و با تمام وجود شعرهای عاشقانه را می سرودم تا بتوانم با هنر موسیقی، دوباره تعادل روانی و آرامش درونی خود را بازیابم.