شرقست

شرقست در زبان فارسی به معنای شرق یا سرزمین شرق است که در شعر مولانا، این واژه به عنوان نمادی از عشق و ارزش‌های معنوی به کار رفته است.

در این زمینه، شرق به عنوان مکانی مقدس و سرشار از معانی عمیق و روحانی توصیف می‌شود.

عشقست که کیمیای شرقست در او / ابریست که صد هزار برقست در او

در باطن من ز فر او دریائیست / کاین جملهٔ کاینات غرقست در او

شرق به معنای سمت و سوی خورشید است یعنی جایی که خورشید طلوع می‌کند.

شرقست در اینجا به معنای شرقی یا مربوط به شرق است و عشق را به عنوان کیمیایی از این منطقه تعبیر می‌کند.

این به معنای آن است که عشق یک چیز نایاب و باارزش است که در شرق، به ویژه در زمینه‌های معنوی و عرفانی، یافت می‌شود.