لغت نامه دهخدا
بوقماش. [ ق ُ ] ( اِ مرکب ):
طاعت و احسان و علم و راستی را برگزین
گوش چون داری به قول بوقماش و بوقتب.ناصرخسرو.در فرهنگها قماش را به معنی ردی و هیچکاره از هر چیزی و مردم فرومایه و ناکس آورده اند. و ابوقماش و بوقماش دیده نشد. ظاهراً بوقماش ساخته خود شاعر است، به معنی خر و گاو یا ستور مطلق و مجازاً احمق و ابله و سفیه به تناسب بوقتب.
