تألبه

لغت نامه دهخدا

تألبه. [ ت َءْ ل َ ب َ ] ( ع ص، اِ ) تأنیث تألب. رجوع به تألب شود. || یکی تألب،بمعنی درختی کوهی که از آن کمان سازند:
و نحت له عن ارز تألبة
فلق ٌ فراع معابل طحل.امروءالقیس ( از تاج العروس ج 1 ص 155 ).رجوع به تألب شود.